Wieler liefhebbers van een zekere leeftijd zullen hierbij herinneringen hebben. Het is het liedje waarmee Mart Smeets de avond etappe afsloot.
Hier kun je het nog eens luisteren
https://youtu.be/iAduoTLTYMk
Dalida heeft het opgenomen in 1957, dat is mijn geboortejaar.
Ik heb een vriendin met een hele mooie diepe stem, net zoals Dalida. Zij gaat dit liedje oefenen en in beperkte kring ten gehore brengen.
Normaal begon ik mijn verslagjes altijd met een blits rapportje uit software, maar die software hapert voortdurend en ik vind het zinloos om daar veel tijd in te stoppen. Dus geloof me maar op mijn blauwe ogen.
Gisteren was het vanuit 10 km boven Lusigny naar Saint Florentin, pakweg 70 km en 1000 hoogtemeters. Zware tocht. Ik begin op de D1 (route départementale), zeg maar, provinciale weg nummer 1. Een ik bleef op deze weg tot 7 km voor het einde. De een begin prestigieus zoals dat hoort voor een weg die trots getoond werd aan andere departementen. Het was de eerste weg. Nummer 1 terwijl andere departementen nog met karrensporen zaten hadden ze hier al een heuse weg waar de bolides van merk Renault over heen scheurden met een ijzingwekkende snelheid van 27 km/u, en achter het stuur een jonkheer op weg naar zijn geheime geliefde. Het spreekt dat deze romantiek beloond moest worden met goed asfalt.
Zo begon de weg en wat begon als een prestige object werd een last op de schouders van de regenten. Zeker toen de weg waar verder het departement introk en alleen nog maar gebruikt werd door een boerenkar met paard of de pastoor op een vélocipède. Je kon het zien, de weg werd slechter naarmate hij verder kwam. En was het voorheen nog een trotse voorrangsweg werd hij verderop gewoon doorsneden door de Schoolstraat of de Kerkstraat. Nee, een Avenue Charles de Gaulle zou het niet meer worden.
En hij sukkelt verder, er komen gaten in de weg, asfalt wordt niet meer gerepareerd.
Een op een keer zijn ze het zat, die Fransen. De D1, ooit de trots van het departement moet maar eens afgelopen zijn. Dit gebeurt 7 km voor Saint Florentin, de weg wordt bruusk afgekapt door de Route National 77, N77, zegt de ervaren chauffeur. Zoals de naam zegt wordt een N weg door de Franse overheid betaald en onderhouden. Een dat kun je merken, kille efficiëntie, zware vrachtwagens denderen voorbij. Een ik arme die moet 7 km over deze weg. Ik daarop eerst in een kerk om een kruisje te maken met wijwater, maar het wijwater was op. Dat is kerkbestuur met de Franse slag. Een arme vrome Katholiek zonder wijwater de route national op sturen. Ik bid nog een weesgegroetje en ga de weg op.
Ik rijd stapvoets, houdt het stuur goed vast, een dan gebeurt het. Een grote vrachtwagen uit Litouwen moet afremmen tot mijn snelheid omdat er een onoverzichtelijke bocht aankomt. Hij laat de motor machteloos brullen met ingetrapte koppeling.
Een als het kan scheurt hij mij voorbij, uit pure wraak toetert hij heel hard terwijl hij mij passeert
Ik schrik, maar verder gebeurt er niets en ik bereikte de camping van Saint Florentin, wat ik een handschoen kwijt raak. Ze hebben geen alcohol vrij bier, geen suikervrije cola. Maar ik overleg het.
Dat was gisteren. Eens kijken of ik nog wat fotos heb.
